stad
Ik zie land verdwijnen
bedolven rakend onder puin
flats vallen naar beneden
die eens beschilderd waren
En namen las ik op muren
die gemetseld waren in de voeg
het grijze cement
droeg de leeftijd van het steen
We brachten uren door
met steppen en knikkeren
het thuis dat naam had
was er niet meer
Steen viel op steen
in grote getalen
het land dat eens de stad droeg
werd vol gebouwd met kantoren
Waarop geschreven stond
welkom thuis
Reacties op dit gedicht
Over dit gedicht
| Auteur: wijnand. |  
|
|
| Gecontroleerd door: Sheena | ||
| Gepubliceerd op: 06 februari 2006 | ||
| Thema's: | ||