Je voelt je eenzaam
Al heb je zoveel mensen om je heen
Je voelt je eenzaam
Ook al ben je niet alleen
Het is verdriet, onzekerheid en al die andere rot gevoelens die je voelt
En de pijn die het je doet
Je weet niet meer hoe het verder moet.
En alles wat je doet lijkt fout te gaan
Je hebt het gevoel dat je alleen bent komen te staan.
Mensen lijken het niet te begrijpen.
En je hebt zelfs het gevoel dat ze je ontwijken en anders naar je kijken.

Het meisje dat altijd lachte, is nu het meisje met een depressie.
Het meisje dat altijd vrolijk leek te zijn en waarvan niemand het verwachtte, heeft nu een missie.
En tuurlijk had ik deze missie liever anders volbracht.
Maar het lot heeft het anders uitgedacht.
En soms ben ik zelfs daarom een beetje blij.
Nu mag tenminste het masker af en toe even op zij.
Ik mag best af en toe verdrietig zijn.
Het leven is immers niet altijd rozengeur en manenschijn.
Nee, de meeste mensen begrijpen niet hoe ik me voel. Of wat ik bedoel.

Vaak heb ik het gevoel dat ze me lastig vinden. Dus hou ik het binnen.
En dan 's avonds in m'n bed, als ik alleen ben, vallen de tranen op m'n kussen. En kan ik mijn huilbuien niet meer sussen.
Ik huil dan net zo lang, tot dat mijn ogen er van vermoeidheid dichtvallen.
Om vervolgens in wat voor soort slaap dan ook te vallen.
Maar mensen kunnen het ook niet begrijpen.
Het is een gevoel, snap je wat ik bedoel?
Het kan een gevoel zijn van leegte en verdriet.
Iets wat je niet altijd aan de buitenkant ziet.
Nee, inderdaad, de wereld zou er niet door vergaan.
En dus zeg je tegen jezelf: 'Joh, stel je niet zo aan!'.
Gelukkig zijn er ook mensen die het wel begrijpen.
Alleen omdat ze tegen hetzelfde probleem strijden.
Ik ben dus niet alleen.
Heb wel mensen om me heen.
Mensen die begrijpen wat ik voel. En wel snappen wat ik bedoel.
En waarschijnlijk en heel misschien, heeft hun lot hetzelfde als de mijne uitgedacht. En zullen we met z'n allen vechten tot ieders missie goed word volbracht.

© AFCAgirl (21-02-2003)