Mijn pootjes slepen
Mijn pootjes slepen langzaam
mijn schild en lijfie voort
zoals dat bij een lichaam
van een schildpad hoort.
En soms dan trek ik even
mijn kop en poten in.
en ga ik even rusten
dan heeft dit beest geen zin.
En als ik dan gerust heb
en de boel naar buiten gaat
zie je dat daar plotseling
weer een schilpad staat.
mijn schild en lijfie voort
zoals dat bij een lichaam
van een schildpad hoort.
En soms dan trek ik even
mijn kop en poten in.
en ga ik even rusten
dan heeft dit beest geen zin.
En als ik dan gerust heb
en de boel naar buiten gaat
zie je dat daar plotseling
weer een schilpad staat.
Reacties op dit gedicht
| ana (stacia): | Woensdag, februari 15, 2006 20:27 |
| Heerlijk geschreven dit. Ik zie er zo een aantal tekeningen bij. Een geheel van beide zou mijn kleine neefje wel weten te appreciëren. Lief - lief - lief klinkt deze. Ik ben benieuwd naar de volgende. ana |
|
| hiljaa: | Woensdag, februari 15, 2006 19:36 |
| tohc gemakkelijk zo een huisje bij de hand! knufliefs--hiljaa-- |
|
| miemeiske: | Woensdag, februari 15, 2006 15:41 |
| een erg leuk gedichtje! echt plezant om lezen! ook een dierenvriend? x mie |
|
| turtle: | Woensdag, februari 15, 2006 15:32 |
| als je rijstwafels voor ze houd lopen ze best hart hoor ;) liefs |
|
Over dit gedicht
| Auteur: Henk van Zijp www.seipie.nl | 
|
|
| Gecontroleerd door: benji | ||
| Gepubliceerd op: 15 februari 2006 | ||
| Thema's: | ||