Hier zit ik dan,
Met een pen in mijn hand,
Wil echt zo veel schrijven,
Maar weet gewoon niet hoe…

Er loopt een traan,
Er loopt een traan over mijn wang,
Er volgen er meer,
En ze blijven ook komen.

Hier zit ik dan,
Met mijn ogen rood van het huilen,
Zo veel willen schrijven,
Maar weet gewoon niet hoe.

Soms weet ik het gewoon niet meer,
Ik weet het gewoon niet,
Soms gaat het gewoon niet meer,
Het gaat gewoon niet.

En weer komen er dan die tranen,
Die tranen die ik zo haat,
Die tranen die niemand anders hoeft te zien,
Die tranen die ik wil verbergen

En hier zit ik dan nog steeds,
Nog steeds niet wetend wat te schrijven,
Ik wil gewoon stoppen met voelen,
Het gevoel gewoon uit kunnen schakelen.

Gewoon geen pijn meer voelen,
Gewoon geen verdriet meer voelen,
Gewoon mijn gevoel uit kunnen schakelen,
Gewoon helemaal niks meer voelen.

Ik wil dat zo graag,
Gewoon niks voelen,
Alles op me af laten komen,
Maar het gewoon niet voelen.

En nu zit ik hier dan nog steeds,
Nog steeds denkend niks te kunnen schrijven,
Nog steeds denkend geen woord op papier te kunnen zetten,
Maar dat inmiddels al wel gedaan te hebben.

Maar toch blijf ik zitten,
Met het gevoel te hebben niet alles kwijt te zijn,
Het voelt gewoon niet goed,
Niks voelt meer goed…