wat ik in je ogen las
wat ik in je ogen las
deed me schrikken
wist niet hoe ik moest reageren
uren later wist ik het pas
maar toen was het te laat
en was je weg
zomaar verdwenen
zonder een echte reden
later zag ik je weer
je zei niks
je wilde me niet meer kennen
dat deed me zo zeer
maar het is me eigen schuld
ik liet je staan toen je me nodig had
met je verdriet
want voor jou verdriet had ik geen geduld
en nu
had ik geweten wat ik had moeten doen
en nu is het te laat
Reacties op dit gedicht
| Stennie: | Zaterdag, maart 11, 2006 18:32 |
| aah lastig.. :( hoop dat het weer goed komt..!! Liefs,, |
|
| *Emms*: | Donderdag, maart 09, 2006 18:20 |
| uhm,, ja Oke k weet t niet k denk dat t niet zO in elkaar zit hOor ;) T is vast niet te laat.. Liefss |
|
| nippy: | Donderdag, maart 09, 2006 16:23 |
heel mooi..en herkenbaar! liefs |
|
Over dit gedicht
| Auteur: *jessica* | 
|
|
| Gecontroleerd door: Marina | ||
| Gepubliceerd op: 09 maart 2006 | ||
| Thema's: | ||