een zee van gedachten
overspoelt mij
eerst mijn hoofd
mijn ogen prikken
ik wil schreeuwen
om hulp
maar de adem
word me ontnomen
dan overspoelt het
mijn hele lichaam
de grond word onder
mijn voeten weggevaagt
ik wil hier
zo snel mogelijk
uit maar
mijn poging
tot omhoog zwemmen
word door de druk gestopt
vervolgens
ik wil het
niet maar
het overkomt me
geef ik op
zie geen uitweg meer
er is geen hoop
het word me teveel
ik verdrink
in mijn eigen gedachten
plots- daar ben jij
jij vervult mijn diepste wens
mijn mooiste dromen
maar elke
extra gedachte
word mij fataal
en al is dit positief
daar ga ik al
geen kracht meer
om mijn armen
naar je uit te strekken
maar de engelen bidden
of jij mij voelt
of jij mijn innerlijke roep
mag horen
want ik wil zo graag
gered door jou
ik smeek je
laat mij niet gaan
al lijkt het
of ik niet hoop
of ik je
niet wil accepteren
ik ben zo dankbaar
dat jij er bent
red mij