Mantel
Laat me slapen
sta niet om me heen
een trilling ben ik
in het geluid
sta niet om me heen
een trilling ben ik
in het geluid
En golven versterkten zich
er werd gesproken met een lach
ze waren er de mensen
die eerbied voor me hadden
er werd gesproken met een lach
ze waren er de mensen
die eerbied voor me hadden
Spelen deed ik op toneel
voor mezelf om het kind
wat in me zat verder te ontwikkelen
ook al stierf ik nu
voor mezelf om het kind
wat in me zat verder te ontwikkelen
ook al stierf ik nu
De mantel van wolwassenheid
deed ik aan
zocht ,zocht om het te vinden
deed ik aan
zocht ,zocht om het te vinden
veranderd was ik
Ondanks ik probeerde
mezelf te blijven
mezelf te blijven
Reacties op dit gedicht
| Renate-td-: | Donderdag, maart 16, 2006 16:50 |
| Een verandering hoeft niet altijd alleen maar beter of slechter te zijn.. mooie deze, diep liefs, |
|
| erje: | Donderdag, maart 16, 2006 00:57 |
| je hebt hier het toneelstuk wel mooi opgevoerd, klasse geroeten erje |
|
Over dit gedicht
| Auteur: wijnand. |  
|
|
| Gecontroleerd door: Sheena | ||
| Gepubliceerd op: 16 maart 2006 | ||
| Thema's: | ||