Zwarte vlinders
Zwarte vlinders dwarrelen neer
de geur van verschroeid plastiek
blonde haren – overal
vergane glorie in kleur
Een iele stem roept op tot vertrek
rood is de blik van mijn hart
vleugels verlaten – zoete pijn
het kraakt en grijpt mij vast
Veeg de blauwe cirkels weg
handen dansen zacht
glas op de grond en ver in mij
schreeuwt wat schreeuwen kan
Durven kijken – een voet in het zand
het waterpeil stijgt in mijn ogen
langzaam zingt de tweede viool
ik ween en wals nu verder
de geur van verschroeid plastiek
blonde haren – overal
vergane glorie in kleur
Een iele stem roept op tot vertrek
rood is de blik van mijn hart
vleugels verlaten – zoete pijn
het kraakt en grijpt mij vast
Veeg de blauwe cirkels weg
handen dansen zacht
glas op de grond en ver in mij
schreeuwt wat schreeuwen kan
Durven kijken – een voet in het zand
het waterpeil stijgt in mijn ogen
langzaam zingt de tweede viool
ik ween en wals nu verder
Reacties op dit gedicht
Over dit gedicht
| Auteur: zeppelineke | 
|
|
| Gecontroleerd door: maria | ||
| Gepubliceerd op: 18 maart 2006 | ||
| Thema's: | ||