Vaak vraag ik me nog af wat er door je heen ging.
Wat je dacht toen je het station opstapte
rondliep tussen de mensen
allemaal haastig op weg naar hun eindbestemming
net zoals jij
maar niet helemaal.

Vaak vraag ik me nog af wat er door je heen ging.
Wat je dacht toen je die morgen opstond
toen je je ontbijt opat
wist je toen al wat de dag zou brengen?
Toen je de kastdeur opende
aarzelde je of je je mooiste pak zou aantrekken?

Heb je nog aan mij gedacht?
Of aan je vader of je moeder? Je zoon misschien?
Was je van plan om nooit meer terug te komen
of was het onverwacht?
Was het chaos in je hoofd?
Of was het angstig kalm?
Deed het pijn om hard te vallen of werd je snel verdoofd?

Vaak vraag ik me nog af wat er door je heen ging.
Heb je gehuild?
Heb je afscheid genomen van je leven
van de mensen om je heen?
Of alleen maar van het slechte
van het lijden en de pijn?

Vaak vraag ik me nog af wat er door je heen ging, toen je jezelf liet vallen.
Liet vallen voor de trein.