IK HEB DE REIGERS ZIEN ONTWAKEN
ik heb de reigers zien ontwaken
we fietsen levend door de foto’s
van paarse hei, een donker bos,
zien sporen van een vos en groeien
in het landschap zonder auto’s
ik hoor de vogels vluchten
zie vleugels tegen wind in slaan
de zon verscherpt de luchten
schaduw jaagt achter de wolken aan
mijn ongeduld ligt in het gras
en vraagt hoe lang de uren duren
het rusten is ze al weer zat
ze kiest voor leven tussen muren
zij heeft de kilometers goed geteld
ik heb de reigers zien ontwaken
ze is wel drie keer onderweg gebeld
terwijl ik kikkers hoorde kwaken.
wil melker
17/11/2001
Reacties op dit gedicht
| Albrecht Paul: | Zondag, november 18, 2001 00:22 |
| 'Jouw ongeduld' kan een ander zijn, het kan ook je alter ego zijn dat niet loskomt van zoveel moeten. De ik-persoon is tenminste bij het moment, is aanwezig bij het natuurleven. Heel mooi, dat contrast met de GSM-wereld. |
|
| catharina: | Zaterdag, november 17, 2001 17:35 |
| hahahah heb het idee dat jouw ongeduld de jeugd is...maar kan het fout hebben wink wink...een kind van jou misschien? liefs cathje |
|
| arie: | Zaterdag, november 17, 2001 16:00 |
| Die eeuwige onrust in de mensen he Wil... alles moet vlug, alles gehaast. De schoonheid is wel gezien maar niet ervaren.... Jouw beeld was zuiver, evenals de klank Liefs, Arie |
|
Over dit gedicht
| Auteur: wil melker |  
|
|
| Gecontroleerd door: | ||
| Gepubliceerd op: 17 november 2001 | ||
| Thema's: | ||