Niemand
Soms heb ik van die momenten,
Dat het even niet meer gaat.
Zelfs de zon die stopt met schijnen,
Alsof 't geluk mijn hart verlaat.
Maar telkens voor het echt te laat is,
En het drijfzand me omsluit.
Dan pak jij m'n hand en je maakt me vrij
En laat jij me zien wat geluk moet zijn.
Weet je wel dat niemand, mijn leven zo zinvol maakt
Niemand me tot in mijn diepste raakt,
Niemand me geeft waar mijn hart om vraagt
Je geeft me je zelf, je ziel, je hart, je bent de enige
Dat het even niet meer gaat.
Zelfs de zon die stopt met schijnen,
Alsof 't geluk mijn hart verlaat.
Maar telkens voor het echt te laat is,
En het drijfzand me omsluit.
Dan pak jij m'n hand en je maakt me vrij
En laat jij me zien wat geluk moet zijn.
Weet je wel dat niemand, mijn leven zo zinvol maakt
Niemand me tot in mijn diepste raakt,
Niemand me geeft waar mijn hart om vraagt
Je geeft me je zelf, je ziel, je hart, je bent de enige
Heksje
Reacties op dit gedicht
| isolde: | Woensdag, november 29, 2006 18:47 |
| echt heel mooi geschreven heb je tips?''k zou zo graag kunnen schrijven als jou!!! kuskus! |
|
Over dit gedicht
| Auteur: Syl | 
|
|
| Gecontroleerd door: Innerchild | ||
| Gepubliceerd op: 19 maart 2006 | ||
| Thema's: | ||