Soms denk ik terug aan de tijd zonder pijn dat doet me deugd.
Alleen hoever terug moet ik denken, tot aan mijn Jeugd?
Al zeven jaren voel ik deze heftige pijn, en voel me opgelaten.
In het begin had ik nog hoop dat jij mij zou verlaten.

Nee momenten zonder pijn, komen zelden voor en dat doet zeer.
Terug denken aan die tijd van weleer.
Slapen is een zeldzaamheid, laat staan ik over één gezond leven kan dromen.
Pijn vrij…. als klinisch testpersoon, worstel ik dagelijks dat ooit die dag mag komen.

Voor mede patiënten vecht ik, dat het voor hen wel veel beter wordt.
Wees maar niet bang, ik “leef” mijn leven en ben totaal niet verdord.
Alleen ben ik mijn enthousiasme en vertrouwen verloren.
Daar velen op mijn ziel hebben getrapt, zal ik hen niet langer bekoren.

Ik voel me gelukkig met 3 meiden.
Zij die onvoorwaardelijk elke dag, vol liefde geven aan mijn zijde.
Strelend over mijn gevoelige huid.
Gaat het meer en meer achteruit.

We willen elkaar nog zoveel liefde geven.
Zo beknopt het ook is, en zo moeizaam duurt het voor ons leven.
Al is het vertrouwen nog zo groot, voel ik me elke dag weer beroofd.
Mijn Humor blijft overeind, opgeruimd en even vrolijk dat heb ik hen beloofd.

RvM