Het verleden...
Het verleden staat me in de weg,
Het verleden lacht me uit, roept pech.
Littekens doorboren mijn kille hart,
Littekens op men arm, die littekens en ik gaan nooit apart.
Altijd zal ik moeten toekijken,
Telkens opnieuw zal ik bezwijken,
Dat het verleden me op de voet naloopt,
Dat beetje moed, dat in men hartje nog hoopt.
Dat ze vlug verdwijnen van men arm en been,
Of moet ik soms roepen en zeggen, loop toch heen!
Ik kan de tijd niet terugdraaien,
Ik kan die littekens niet weggraaien.
Ik kan er wel naar kijken en zeggen, dat was toen,
Dan stond ik in een heel andere schoen.
Nu kan ik naar mijn breekmes kijken en zeggen,
Ik stop het weg en hoef het niet uit te leggen.
Ik voel me trots wanneer ik die woorden uitspreek,
Want eens was het anders, toen iedereen me ontweek.
Maar nu ben ik terug onder mijn vrienden,
Die me geholpen hebben, die me altijd dienden.
Ze hebben mijn ogen geopend,
Mijn ziel heropend.
Leerden me van kleine dingen genieten,
Ze verdroven die gedachte van bloedvergieten.
Ze leerden me van het leven houden,
Ze lieten me nooit achter in de donkere wouden.
Namen me mee en lieten me de zon zien,
Wat ik nooit besefte voordien.
Dat het leven goed is en iedereen mag er zijn,
Want zij gaven me een leven en namen weg de pijn!
Het verleden lacht me uit, roept pech.
Littekens doorboren mijn kille hart,
Littekens op men arm, die littekens en ik gaan nooit apart.
Altijd zal ik moeten toekijken,
Telkens opnieuw zal ik bezwijken,
Dat het verleden me op de voet naloopt,
Dat beetje moed, dat in men hartje nog hoopt.
Dat ze vlug verdwijnen van men arm en been,
Of moet ik soms roepen en zeggen, loop toch heen!
Ik kan de tijd niet terugdraaien,
Ik kan die littekens niet weggraaien.
Ik kan er wel naar kijken en zeggen, dat was toen,
Dan stond ik in een heel andere schoen.
Nu kan ik naar mijn breekmes kijken en zeggen,
Ik stop het weg en hoef het niet uit te leggen.
Ik voel me trots wanneer ik die woorden uitspreek,
Want eens was het anders, toen iedereen me ontweek.
Maar nu ben ik terug onder mijn vrienden,
Die me geholpen hebben, die me altijd dienden.
Ze hebben mijn ogen geopend,
Mijn ziel heropend.
Leerden me van kleine dingen genieten,
Ze verdroven die gedachte van bloedvergieten.
Ze leerden me van het leven houden,
Ze lieten me nooit achter in de donkere wouden.
Namen me mee en lieten me de zon zien,
Wat ik nooit besefte voordien.
Dat het leven goed is en iedereen mag er zijn,
Want zij gaven me een leven en namen weg de pijn!
Reacties op dit gedicht
| lachebekje1988: | Woensdag, maart 22, 2006 22:10 |
| Heerlijk voor je, fijn goede vrienden te hebben. Liefs, |
|
| zonnebloempje: | Woensdag, maart 22, 2006 20:06 |
| mooi geschreven! probeer in het heden te kijken, alles zal beter gaan, daar geloof ik in! kben er voor je xxxx |
|
| lachebekje1988: | Woensdag, maart 22, 2006 16:15 |
| Geweldig zulke vrienden! Een big hug! Ik ben er voor je. Liefs, |
|
| vlokje: | Woensdag, maart 22, 2006 14:20 |
| Is toch heel er fijn om zulke goede vrienden te hebben...... Sterkte! liefs sylvia |
|
Over dit gedicht
| Auteur: verwelkt_bloempje | 
|
|
| Gecontroleerd door: Anastacia | ||
| Gepubliceerd op: 22 maart 2006 | ||
| Thema's: | ||