Geen rust
Het verleden wil me niet met rust laten
De dofheid in mijn ogen voor altijd
ik kan er met niemand over praten
niemand die me kan begrijpen
niemand die me kan helpen niemand niet
ik ben wie ik ben met al mijn pijn en verdriet
krijg ik ooit nog een kans om te bestaan
of kan ik beter naar de vrijheid gaan
het verleden komt telkens weer
gedachten blijven spoken steeds meer en meer
dood of levend het is allebei een hel om in te leven
en toch kan ik het nog steeds niet opgeven
Reacties op dit gedicht
| lachebekje1988: | Dinsdag, maart 28, 2006 21:51 |
| Misschien moet je er eens over praten, lucht soms op. Liefs, Moederlachebekje1988 en Lachebekje1988 |
|
Over dit gedicht
| Auteur: 3traantjes | 
|
|
| Gecontroleerd door: Sunflower | ||
| Gepubliceerd op: 28 maart 2006 | ||
| Thema's: | ||