Blij van buiten...
Blij van buiten zo zie ik er uit.

Blij van buiten maar verdrietig van binnen.
Ik ben verdrietig van binnen. En het maakt niet uit wat ik doe ik kan het niet uiten, de pijn die ik voel, de afschuw die heb, de angst waar ik dagelijks mee opsta.
Niemand die het begrijpt niemand.

Dus daar sta ik dan dag in dag uit tussen een groep van een paar honderd mensen, op school, op het station helemaal in me eentje maar toch met zoveel mensen om me heen.

En bijna altijd wel blij van buiten altijd.
Maar ook vaak verdrietig van binnen.

En omdat ik het toch niet kan uiten blijf ik blij van buiten en verdrietig van binnen.

ookal is het slechts om maar even niet het gevoel te hebben dat ik er alleen voorsta, dat ik me vaak verdrietig voel
En dat ik me vaak niet gehoord voel.