ik was nog klein
maar toen ik je zag voelde ik me klein
ik vond je leuk en nam je mee naar huis
we maakten plezier en algauw voelde jij je thuis
we deden alles samen
en waren aan elkaar gehecht
maar dat ik van je houden kon
kwam echt niet in me op
jaren nadien werd je ziek
we moesten kiezen
verlossen we haar van de pijn
en laten we haar gaan?
of gaan we egoïstisch zijn
en haar voor eeuwig laten voortbestaan?
we wouden dat we dat konden
maar je leed was groot
en ik ging op de loop
even nadien lag je op die tafel
je gunde me die laatste blik
die zo geruststellend was
daarom gaf ik geen kik
nu, zovele jaren later
worstel ik met een groot schuldgevoel
waarom moest jij dit krijgen en niet ik?
weet je wat ik bedoel?
ik mis je zoveelniet te doen
nu zit ik hier
met je allerbeste maat
hij is verloren en mist je ontzettend veel
waarom moest je gaan?
waarom kon je niet
voor eeuwig blijven voortbestaan?