Weggeregend
En wat als de regen onze sporen wist
Onze diepste herinneringen ontsnappen
uit het donker van het hart worden
weggejaagd tot niets nog overblijft?
Dan is wat wij eens waren in een tijd
hier ver vandaan niet meer dan een gods-
heerlijk idee, doch nooit echt uitgevoerd,
Want waterdruppels hebben onze sporen
weggewist, uitgevaagd en onze herinneringen
erbij, de doofpot in, geen bewijzen meer.
Enkel in ons hoofd, maar was het echt
of was het slechts een wondermooie droom
Die ik gedroomd heb, en jij erbij?
Reacties op dit gedicht
| Boudaatje: | Dinsdag, april 04, 2006 23:59 |
| Ik zocht je al, en toen zag ik Lotte met een punt. Prachtig gedicht, de open einde, de woordenkeuze, de bouw, het verhaal... liefs Boud. |
|
| Dirk Hermans: | Dinsdag, april 04, 2006 11:40 |
| sterk verwoord groetjes Dirk |
|
Over dit gedicht
| Auteur: Lotte. | 
|
|
| Gecontroleerd door: michris | ||
| Gepubliceerd op: 04 april 2006 | ||
| Thema's: | ||