Verwelkte roos
Daar lag ze dan
eenzaam en alleen
te wachten
op de kus des doods.
Haar ademhaling verzwakte,
haar ogen werden zwaar,
de ziel verliet haar lichaam,
maar keek nog even om
naar een bloem van een mens
dat nu leek
op een verwelkte roos...
eenzaam en alleen
te wachten
op de kus des doods.
Haar ademhaling verzwakte,
haar ogen werden zwaar,
de ziel verliet haar lichaam,
maar keek nog even om
naar een bloem van een mens
dat nu leek
op een verwelkte roos...
Reacties op dit gedicht
| Elze: | Donderdag, april 06, 2006 12:58 |
| beetje droevig wel ,maar ook mooi laifs,,elze |
|
| Dirk Hermans: | Donderdag, april 06, 2006 12:51 |
| heel mooi | |
| Reiger: | Donderdag, april 06, 2006 12:18 |
| Supermooi.... | |
| lachebekje1988: | Donderdag, april 06, 2006 11:26 |
| Mooi verwoord. Liefs, |
|
| appeltje: | Donderdag, april 06, 2006 11:06 |
| heel mooi geschreven, pijnlijk, maar prachtig!! liefs en knuf appeltje |
|
