Jullie zijn onschuldig.

Een jaar geleden had ik jou het verteld,
Over hoe het bij mij thuis ging.
Het schelden en het geweld,
Je zei dat je me ging proberen te helpen.

Je zou het tegen niemand zeggen,
Maar na een week.
Vertelde je dat je ’t tegen een leraar had gezegt,
Je gaf me een hele preek.

Je zei je had spijt,
Maar ik kon je niet geloven.
Je zei ik weet hoeveel je lijd,
Je zei ik zie je lichtje in je is aan het doven.

Maar lieve Maartje,
Dit is nu een jaar geleden.
We hebben elkaar nu al een jaar,
Niet meer gesproken en elkaar vermeden.

Ik kon niemand meer vertrouwen,
Totdat jij aan kwam, en ik merkte.
Dat ik op jou kon bouwen,
Was fijn om weer eens iemand te kunnen vertrouwen.

Je wist nu ook van mijn problemen,
Je zei ik ga je helpen.
We gaan ze samen langzaam van je afnemen,
We gaan je wonden stelpen.

Maar vrijdag kon ik me oren niet geloven,
Je vertelde het zomaar door.
Aan diegene waar ik ruzie mee had,
Het was alsof me hart bevroor.

Maar lieve Davy,
Ik hoop dat nu niet hetzelfde gebeurt.
Als een jaar geleden met Maartje,
Het je ’t weekend niet gesproken, maar hoop je snel te spreken.

Het is allemaal niet jullie schuld,
Ik ben de schuldige.
Het is mijn oog dat zich weer met tranen vult,
Het is allemaal mijn schuld.

Als ik niet meer leefde,
Was dit nooit gebeurt.
Als ik het jullie niet had verteld,
Was dit nooit gebeurt.

Kan nu maar beter een eind aan me leven maken,
Voordat nog meer gewonden raken.
Maar onthoud dit,
Jullie zijn onschuldig, this allemaal mijn schuld!