eenzaam meisje
eenzaam meisje,
helemaal alleen,
geen mens om haar heen.
de zonnestralen,golvend in haar haren.
haar donkere koele ogen,
doorgronden de bomen.
diezelfde bomen die haar ziel bevatten,sterven,
zoals sneeuw in de zon.
de doorne van de roos in haar hand,
verblinden haar gedachten.
zoals een meisje dat net de dood heeft gezien.
geen mens verstaan haar verdriet niemand die haar ziet.
ze staat voor een afgrond,
schreeuwend en smekend.
ze dreigt te vallen,
maar niemand die komt,
het is te laat .....
vallend op de grond,haar lichaam vervagend
besef ik dat meisje dat ben ik
van ammel vicky
helemaal alleen,
geen mens om haar heen.
de zonnestralen,golvend in haar haren.
haar donkere koele ogen,
doorgronden de bomen.
diezelfde bomen die haar ziel bevatten,sterven,
zoals sneeuw in de zon.
de doorne van de roos in haar hand,
verblinden haar gedachten.
zoals een meisje dat net de dood heeft gezien.
geen mens verstaan haar verdriet niemand die haar ziet.
ze staat voor een afgrond,
schreeuwend en smekend.
ze dreigt te vallen,
maar niemand die komt,
het is te laat .....
vallend op de grond,haar lichaam vervagend
besef ik dat meisje dat ben ik
van ammel vicky
Reacties op dit gedicht
| vicky holvoet: | Woensdag, april 12, 2006 13:11 |
| wow mooi geschreven en je denkt zoals mij naamgenoot ;) Sterkte groetjes Vicky |
|
| verwelkt_bloempje: | Woensdag, april 12, 2006 12:56 |
| harde woorden!pijn en verdriet vind je erin terug, wou dat ik het kon wegnemen! mooi neergeschreven hoor! sterkte xliefs verwelkt_bloempje |
|
Over dit gedicht
| Auteur: van ammel vicky | 
|
|
| Gecontroleerd door: maneschijn | ||
| Gepubliceerd op: 12 april 2006 | ||
| Thema's: | ||