nooit alleen

Nooit alleen.

Hoe kon ik zo stom zijn,
Zo stom om het je te vertellen.
Heb er nu spijt van,
Ik wilde je niet kwellen.

Je bent een hele goede vriend,
En ik wil je niet meer kwijt.
Maar had het je nooit moeten zeggen,
Heb ervan erge spijt.

Je was bang dat ik je ging verlaten,
Dat ik je alleen liet.
Maar ik zal altijd bij je zijn,
Ook al zie je me niet.

Als ik in de hemel ben,
Zal ik als een engel over je waken.
Ben maar niet bang,
Je zult nooit alleen raken.

Geschreven door

dead_girl

Reacties op dit gedicht

dead_girl vindt het leuk als je reageert op dit gedicht Nog geen account bij Gedichten-Freaks? Vul hieronder je gegevens in om te registreren en laat gelijk een reactie achter.
Je schrijversnaam
Wachtwoord
wachtwoord nogmaals
E-mailadres

lachebekje1988:	Zaterdag, april 15, 2006 23:49
Mooi geschreven we maken allemaal fouten!! Liefs,

roxes:	Zaterdag, april 15, 2006 20:28
Waarom ga je naar de hemel.. blijf bij je goede vriend...hier is ook warmte.. echt waar...

Estertje:	Zaterdag, april 15, 2006 17:08
Mooi geschreven... Weet der nix meer op te zeggen. liefs, Estertje

Over dit gedicht

Auteur: dead_girl
Gecontroleerd door: 260580
Gepubliceerd op: 15 april 2006
Thema's: [Angst] [Vriendschap]