Het lijkt wel alsof de hele wereld veranderd, behalve ik.
Iedereen rondom mij gedraagd zich vreemd.
Maar hoe komt het toch dat ik mijn woorden steeds weer inslik?
Er iets van zeggen kan kennelijk niet.
Want niemand die het begrijpt.
Ook al doet het verdriet.
Het is niet iets dat jou aangrijpt.
Heel andere mensen, staan opeens voor mijn neus.
Noemen zich vrienden, zijn dat ook.
Nog steeds in mijn ogen.
Maar ik ook voor hen?
Het idee van ontwetendheid is naar.
In het duister gelaten worden wat intenstiteit betreft.
Iets tussen mij en haar, tja, is wat je dan zegt.

Jij bent 2 mensen.
Als je bij hen bent, doe je anders dan anders.
Of ben je juist niet jezelf voor mij?
Niemand ken ik honderd procent.
Noem ik dan iedereen te vlug vriend?
Terwijl die persoon toch veel beter verdiend?

Dan denk ik bij mezelf, wie kent mijn echte ik eigenlijk?
Ken ik die zelf al?
Is er niemand die mij kent, omdat ik dat zelf ook nog niet doe?
Al die vragen en twijfels....ze maken me zo, zo verschrikkelijk moe...