Vergeven
Ik omhul me in de dauw
fluister tonen van vergeving
zachtjes voelt de huid
waarop madeliefjes bloeien
fluister tonen van vergeving
zachtjes voelt de huid
waarop madeliefjes bloeien
Een park vol licht
waar een schreeuw verdwijnt in een lach
in geluiden van hoe gaat het
draag ik kostbaarheden mee
waar een schreeuw verdwijnt in een lach
in geluiden van hoe gaat het
draag ik kostbaarheden mee
Dingen zo bijzonder
als baby dat groeit
naar volwassendom
als baby dat groeit
naar volwassendom
Alles blijkt veel fraaier
nu ik jou hoor praten telkenkeer
het duister opent zich een beetje
nu ik weer het geluid
nu ik jou hoor praten telkenkeer
het duister opent zich een beetje
nu ik weer het geluid
Van vergeving hoor
Reacties op dit gedicht
| lachebekje1988: | Vrijdag, april 28, 2006 12:06 |
| Prachtig neergezet! Liefs en fijne dag verder. |
|
| Raira (Ria): | Vrijdag, april 28, 2006 11:21 |
| met bewonderin gelezen en met plezier nog een keer liefs Ria |
|
| sunset: | Vrijdag, april 28, 2006 10:36 |
| Mooie teer warme verwoording. Liefs, sunset |
|
| Kuijlemans F.: | Vrijdag, april 28, 2006 07:35 |
| U vergeeft mooien woorden en een mooie toon. U bent een ritmeester, het ritme dat u meester bent.. Vergeving, het is zo mooi, vergeef mij deze buiging F. |
|
| L.Bert: | Vrijdag, april 28, 2006 00:48 |
| Heel mooi! | |
| Green eyes: | Vrijdag, april 28, 2006 00:41 |
| Kon ik dat maar... mooi! Liefs,x! |
|
Over dit gedicht
| Auteur: wijnand. |  
|
|
| Gecontroleerd door: maria | ||
| Gepubliceerd op: 28 april 2006 | ||
| Thema's: | ||