Elke keer als ik je foto zie,
dan doet me dat verdriet,
omdat ik nog steeds hier ben,
en jij helaas niet.
Want jou te moeten missen,
dat doet zo verschrikkelijk veel pijn,
en te moeten leven met de gedachten,
dat jij er nooit meer bij zal zijn.
Zes maanden zijn nu voorbij gegleden,
jij bent weg, komt niet meer terug,
als ik denk aan het verleden,
ging dat eigenlijk best wel vlug.
Want afscheid nemen kon niet meer,
we verloren je steeds een beetje meer,
maar 25 oktober 2006,
waren er geen beetjes meer.
Toen verloren we je voorgoed,
je hebt heel wat geleden,
vechten kon niet meer,
je was te moe gestreden.
Het is voorbij,
jij rust nu voorgoed,
en al weet ik dat je verlost bent,
je weet niet hoe pijn dit doet.