Van de wereld weet ik niets
De schimmen dansen mijn zinnen
voorbij mijn schaduw genomen nergens
en ogenschijnlijk nog geen flauw idee
onnozel maar kijk wat te gebeuren.
Verdorven zal ook ik ooit zijn
tezamen met alle leven ver achter
gordijnen verhullen de geheimen
die alleen geweest nooit waren.
Starend in mijn eeuwenloze verte
afgebrokkeld door de jaren heen
ontdek ik schijn in toekomst en heden
nee, van de wereld weet ik niets.
Reacties op dit gedicht
| switi lobi: | Maandag, mei 01, 2006 10:58 |
| Eenzaamheid op een bijzondere manier beschreven....ik krijg het gewoon koud hier van... Liefsliefs....switi lobi |
|
| Dirk Hermans: | Maandag, mei 01, 2006 10:00 |
| knap beschreven groetjes Dirk |
|
Over dit gedicht
| Auteur: Amyst Nuka | 
|
|
| Gecontroleerd door: Sheena | ||
| Gepubliceerd op: 01 mei 2006 | ||
| Thema's: | ||