roze spaghetti
de ondergaande zon,
zijn warmte voelbaar tot diep van binnen
trekt strepen roze als slierten spaghetti
door de hemels blauwe lucht
de wind ruw en gehaast
slaakt een diepe zucht
de kou trekt langzaamaan de jassen dicht
dassen om de hals
in kleurenpracht niet te verstaan
de vogels vliegen nog gehaast in regelmaat
hun laatste vlucht door de rose blauwe spaghetti lucht
hun vleugels slaan vlug op en neer
laatste rondje, laatste keer?
en ik zit hier heel alleen
met dit schouwspel om mij heen
ik aanschouw, geniet en lach
dromen, over jou en mij
hand in hand, zij aan zij, door niets te evenaren
mijn liefde voor jou zomaar opeens, door niets te verklaren...
Reacties op dit gedicht
Over dit gedicht
| Auteur: 100% me | 
|
|
| Gecontroleerd door: Innerchild | ||
| Gepubliceerd op: 02 mei 2006 | ||
| Thema's: | ||