We bellen,
iedere dag,
keer op keer,
telkens weer,
en ik zeg echt,
echt iedere keer,
kijk je uit,
zul je voorzichtig zijn?
dan antwoord jij,
mij keer op keer
maar weer
Lieveschat je kent me toch?
maar dat is wederom
de rede van deze
deze steeds herhalende
vraag...
omdat vandaag
vandaag de dag
ik je weer belde
en ik te horen kreeg
dat ze je pijn hadden gedaan...
ik kon wel huilen van verdriet
maar niemand die dat ziet
zelfs jij niet...
Zelfs jij niet mijn Lieveschat...
Maar dit had ik niet verwacht
ik had wel een gevoel...
een ongerust gevoel
dat me dwars zat
maar ik stopte het weg
weg in een diep zwart
gat...
Zodat ik al m'n zorgen
weer even vergat...
Maar...
had ik het nu maar niet
gedaan...
diep van binnen voelde ik
dat er iets fout was gegaan...
Nou heb ik spijt...
Maar, ook verdries en
en boosheid...
maar niemand die het ziet
ik wil je niet verliezen,
ik wil je niet kwijt,
daarom heb ik zo'n spijt...
Ik hou van je, en mijn enige
mijn enige grote angst,
is jouw voor altijd te verliezen...
xxx ik hou van je
*(jouw kleinemeid)*
4-ever en altijd
*PHOEBE*