Vaak dacht ik dat ik je kon veranderen.
In iets wat je niet was.
Misschien in iets wat wel in je zit.
Maar niet bij jou past.

Vaak dacht ik ,met praten komen we er wel.
We komen er samen wel uit.
Maar praten bleek niet de manier te zijn .
Het deed mij alleen maar pijn .

Het deed me pijn .
Om niks te zien .
Geen verandering ..geen vooruitgang.
Helemaal niks.

Een diepe teleurstelling .
Om iets goeds te zien .
& dan wetend dat het niet zo mag zijn .
Je valt terug .

Naar de plaats .
Waar je hoort.
Volgens jou .

Ik wou dat ik je erin kon steunen.
Maar dat kan ik niet.
Mijn gevoel zegt dat het niet het juist is .
Dat je daar niet hoort.

Je zegt van wel .
Maar hoe kan ik je gelijk geven.
Hoe kan ik je dat toe wensen .

Hoe .

Zeg me het dan hoe?

Kan ik je helpen ?
Ja/nee
Maar vertel dan hoe.

Want wat ik ook heb geprobeerd.
Het werkte niet.
Ik weet niet of het wel tot je door dringt.
Of je wel beseft ,waar je mee bezig bent.

Ik betwijfel het.

Elke keer kreeg ik beloftes.
Ik was er van overtuigd dat het je zou lukken.
Ik geloofde in jé.

Had ik het recht ,was het juist.
Om in je te geloven.
In de beloftes die je me deed.

Ja of nee?

Is er nog hoop.
Wil je er nog voor gaan .


Want anders moet ik je teleurstellen.
Dan is het over .

& laat ik jé gaan .