papa, waarom ben je weggegaan?
papa, waarom heb je ons verlaten?
het is al bijna 11jaar geleden en nog elke dag heb ik het moeilijk.
moeilijk omdat je weg bent, dat we je bijna niet meer horen, dat je je niets aan trekt wat er met ons gebeurd.

ik ween vaak en toch heb je niks door, ik ben boos op je maar dat zie je niet, hoor je niet, je weet niks...

je trekt je niks aan, niet van mij, men broers of men zus, ook niet van oma... je denkt alleen aan jezelf... waarom?
zijn wij dan niet belangrijk... we zijn je kinderen toch?

je vergeet men verjaardag, je belt niet als ik ziek ben, je vraag niet hoe men rapport is geweest en toch zeg je ik zie je graag... hoe kan ik je nu geloven?

door jou heb ik veel geleerd maar heb ik ook veel verdriet, verdriet waarbij niemand me kan troosten, elke keer als ik een jongen zie denk ik aan jou, zelfs als ik verliefd ben zie ik jou...

je doet me pijn en zelfs dat raakt je niet!

dank ja papa... dank je voor niks