vervagen
weet je, niet de tijd
die we nooit samen doorbrachten
mijn dromen die je ongewild bezocht
de duizelingwekkende cocktail
van je lieve lach, je engelengeduld,
zachte kussen en warme aanraking
waar ik even kon aan nippen
maken me dronken van verdriet
maar het verstommend besef
van de door de tijd aangetaste herinnering
die tenslotte volledig vervaagt
Reacties op dit gedicht
Over dit gedicht
| Auteur: Marlène | 
|
|
| Gecontroleerd door: benji | ||
| Gepubliceerd op: 09 mei 2006 | ||
| Thema's: | ||