Enkel maar alleen
Enkel maar alleen
Bij omlijsten van portret
zie ik haar verschijning
met een scherpe blik
aanschouw ik maanlicht
dat mij laat denken.
Waren wij niet samen
was ik maar alleen
enkel met mijzelf
of toch in gezelschap
de verwarring heerst.
Bij een laatste aanblik
is de twijfel weggenomen
veel te lang bedrogen
hoe stom kon ik zijn
om mij zo te laten bedonderen.
09-05-06
Reacties op dit gedicht
| hiljaa: | Woensdag, mei 10, 2006 10:54 |
| fictie mooi neergezet! knufliefs--hiljaa-- |
|
| Niniki: | Woensdag, mei 10, 2006 10:12 |
| Vaak is een roze brilletje niet zo goed tegen de scherpe zon. Mooi verwoord. knuffie Nini |
|
| ~MeLoDy~: | Woensdag, mei 10, 2006 09:40 |
| droef maar mooi verwoord... gr. MeLoDy |
|
| Dirk Hermans: | Woensdag, mei 10, 2006 09:32 |
| gevoelig en rakend beschreven groetjes Dirk |
|
| lachebekje1988: | Woensdag, mei 10, 2006 09:22 |
| Verdrietig! Liefs, |
|
| mamsiemomo: | Woensdag, mei 10, 2006 00:07 |
| Heftig en rakend geschreven. Toch blijf ik geloven.dat het pad voor ieder beschreven is. Liefs, Mo | |
Over dit gedicht
| Auteur: Bengel | 
|
|
| Gecontroleerd door: Sheena | ||
| Gepubliceerd op: 10 mei 2006 | ||
| Thema's: | ||