Kan je niet verlaten
Ik kan je niet verlaten, ik heb t al die tijd al geweten.
Zo verward dat ik was, zoveel gebeurt wat ik het liefst wil vergeten.
Alles wat ik voelde, mijn lief en leed deelde ik met jou.
Ik was blind en dacht dat ik het alleen voelde, dat is wat ik wou.
Ik wou je niet meesleuren in mijn leed en pijn.
Maar als je dat niet had gedaan waar zou ik nou dan zijn.
Ik heb weer hoop in ons en wil het proberen.
Proberen om het tij te keren.
Ik wil mijn liefde weer met je delen je wonden zal ik verzorgen en verbinden.
Want Roger “klief hout en ik zal er zijn, til een steen en je zult me vinden......”
Zo verward dat ik was, zoveel gebeurt wat ik het liefst wil vergeten.
Alles wat ik voelde, mijn lief en leed deelde ik met jou.
Ik was blind en dacht dat ik het alleen voelde, dat is wat ik wou.
Ik wou je niet meesleuren in mijn leed en pijn.
Maar als je dat niet had gedaan waar zou ik nou dan zijn.
Ik heb weer hoop in ons en wil het proberen.
Proberen om het tij te keren.
Ik wil mijn liefde weer met je delen je wonden zal ik verzorgen en verbinden.
Want Roger “klief hout en ik zal er zijn, til een steen en je zult me vinden......”
Reacties op dit gedicht
| Paul Willems (Quikkie): | Zondag, december 02, 2001 20:50 |
| Vooral die laatse zin prachtig Hoop dat het goed komt liefs Paul |
|
Over dit gedicht
| Auteur: Monique | 
|
|
| Gecontroleerd door: | ||
| Gepubliceerd op: 02 december 2001 | ||
| Thema's: | ||