Een huis vol verdriet
Een huis vol verdriet
in een huis vol verdriet
werd ik binnengelaten
daar waar hun zoon
het leven heeft gelaten
vijf maanden zijn voorbij
voor hen blijft de tijd stilstaan
want zoonlief
zal nimmer meer opstaan
elke dag bezoekt ze zijn graf
daar kan ze geen afstand van nemen
haar liefste kind
is uit haar leven verdwenen
bevatten doet ze het niet
hij is het enige wat telt
en deze avond heeft ze mij
over zijn hele leven vertelt
vele foto’s hangen aan de muur
alles staat in het teken van hem
het is een gevoel
wat ik op een of andere manier
heel goed herken
ik laat ze praten
daar heeft ze behoefte aan
en dan is het helaas tijd
voor mij om te gaan
ze knuffelt mij stevig
ik heb het met haar te doen
ik geef haar bij het afscheid
nog een bemoedigende zoen
L!@
Reacties op dit gedicht
| HIJ&ZIJ: | Donderdag, mei 18, 2006 11:17 |
| lief van je, meer kan je helaas niet doen, | |
| elze: | Donderdag, mei 18, 2006 08:03 |
| heb je goed aan gedaan ,, |
|
| tulpje: | Woensdag, mei 17, 2006 23:58 |
| wordt er stil van truste knuffel |
|
| Fata Morgana: | Woensdag, mei 17, 2006 23:55 |
| Soms valt er niet te troosten, kun je alleen maar meelijden, knuf Fata. | |
| Reiger: | Woensdag, mei 17, 2006 23:24 |
| Stil.... | |
| Annemieke van der Ven: | Woensdag, mei 17, 2006 23:17 |
| Triest... Liefs Annemieke |
|
| Artifex: | Woensdag, mei 17, 2006 23:13 |
| Rakend... Warme knuffel. Liefs, Artifex. |
|
Over dit gedicht
| Auteur: Lia van der Fluit | 
|
|
| Gecontroleerd door: michris | ||
| Gepubliceerd op: 17 mei 2006 | ||
| Thema's: | ||