In de spiegel..
Ze zit helemaal ineengedoken,
In het hoekje van de kamer.
Tranen rollen over haar wangen,
Kapot van binnen.
Hoe had het ooit zover kunnen komen?
Door de spiegel kijkt ze me aan.
Met rode ogen gevuld met haat en pijn.
Ze zit nog steeds in het hoekje,
Met haar benen opgetrokken.
Angstig kijkt ze me aan.
Vragend om hulp,
Maar er is niets dat iemand voor haar kan doen.
De tranen blijven over haar wangen rollen,
Ze wil dat niemand het weet.
Niemand mag weten dat ze heeft geleden,
Niemand mag zien wat er is gebeurt.
Dan kijk ik in de spiegel,
Ik kan het bijna niet geloven,
Maar dat meisje in de spiegel,
Dat ben ik.
In het hoekje van de kamer.
Tranen rollen over haar wangen,
Kapot van binnen.
Hoe had het ooit zover kunnen komen?
Door de spiegel kijkt ze me aan.
Met rode ogen gevuld met haat en pijn.
Ze zit nog steeds in het hoekje,
Met haar benen opgetrokken.
Angstig kijkt ze me aan.
Vragend om hulp,
Maar er is niets dat iemand voor haar kan doen.
De tranen blijven over haar wangen rollen,
Ze wil dat niemand het weet.
Niemand mag weten dat ze heeft geleden,
Niemand mag zien wat er is gebeurt.
Dan kijk ik in de spiegel,
Ik kan het bijna niet geloven,
Maar dat meisje in de spiegel,
Dat ben ik.
Reacties op dit gedicht
| Vladie: | Zondag, augustus 20, 2006 22:33 |
| Dis je mooiste gedicht ^^ En droevigste wel .. Maar ik vind dit prachtig geschreven.. Vooral die laatste zinnen... Nice =) Emma |
|
Over dit gedicht
| Auteur: Stefanie.. | 
|
|
| Gecontroleerd door: Anastacia | ||
| Gepubliceerd op: 23 mei 2006 | ||
| Thema's: | ||