Alleen in de menigte...

De wereld tolt, alles zoeft voorbij maar ik sta stil en kijk. Het is net of er ik niets aan kan doen en er niets van begrijp.

Ik schreeuw om aandacht! Kijk naar mij! Maar iedereen loopt door.

Ben ik dan zo anders? raar? gestoord? Of willen ze het gewoon niet zien?? Ik ben niet in orde! Het gaat niet oke!

Ik probeer uit de menigte te rennen. Het lukt elke keer weer niet en stiekem hoop ik dat ik val en vertrappeld word.

Maar zelfs die troost of erkenning wordt mij niet gegunt..
Uit pure wanhoop blijf ik dan maar staan. Alleen met mijn gedachten tollend in me hoofd. Ik moet dan maar alleen verder, maar dat lukt me maar niet.

Ik lig op een houten plank, alleen in een zee waarin ik dreig te verdrinken. Geen hoop op redding of land in zicht.

Dan word ik wakker. Ik stap in de overvolle trein en loop het schoolplein op. Weer al die mensen om me heen maar nergens de uitweg die ik zoek. Daar sta ik dan weer.

Alleen in de menigte...