Het voorbestemd moment
Ik spartel ik groei
twijfelingen sluipen
naderbij
aan de rand
turend in het duister
heeft hij mij nodig
ontmoeten onze ogen
elkaar in zwarte spiegelingen
ga ik hem tegemoet
alle hoop is gericht
op die ene seconde
het voorbestemd moment
kijkt hij
bemerkt hij herkent hij
weet hij…
ik draag zijn gezicht
Reacties op dit gedicht
| hiljaa: | Donderdag, juni 01, 2006 21:34 |
| sprekend.....stil dragend ......... voelend knufjeliefs--hiljaa-- |
|
| switi lobi: | Donderdag, juni 01, 2006 17:10 |
| Wat een diepgaande ptacht is hier naar buiten gebracht...... Liefsliefs, switi lobi |
|
| Klaes: | Donderdag, juni 01, 2006 13:03 |
| rakend /mooi groet/klaes |
|
| elze: | Donderdag, juni 01, 2006 09:32 |
| heel sterk laifs,,elze |
|
| sunset: | Donderdag, juni 01, 2006 08:51 |
| Heel treffend beeldend mooi dit. Liefs, sunset |
|
Over dit gedicht
| Auteur: kriekske | 
|
|
| Gecontroleerd door: Innerchild | ||
| Gepubliceerd op: 01 juni 2006 | ||
| Thema's: | ||