Verdwijnen
Mensen gaan voorbij,
maar niemand die me ziet.
Ik staar voor mij uit,
in gedachten verzonken.
In mij, de drang naar niets
en afzondering die lonken.
Mijn staren, zo intens,
dat ik niets meer kan onderscheiden.
Ik voel hoe gedachten mij weg uit de werkelijkheid leiden.
Hoe ik; lichaam en geest langzaam verdwijnen:
Mij verenigt met de wereld.
Eén maakt met de achtergrond.
Alsof ik niet langer bestond.
Reacties op dit gedicht
| Niina: | Vrijdag, juni 02, 2006 21:57 |
| zeker mooi neergezet ik snap wat je bedoelt XX | |
| sunset: | Donderdag, juni 01, 2006 16:42 |
| Voelbare eenzame verwoording die je hier hebt neergezet. Liefs en knuf, sunset |
|
| Will Hanssen: | Donderdag, juni 01, 2006 16:08 |
| Mooi geschreven zeg. Liefs, Will |
|
| appeltje: | Donderdag, juni 01, 2006 15:34 |
| wouw prachtig neergezet!! heel mooi, liefs appeltje |
|
Over dit gedicht
| Auteur: Suzie Molenaar | 
|
|
| Gecontroleerd door: michris | ||
| Gepubliceerd op: 01 juni 2006 | ||
| Thema's: | ||