Onwisbare sporen achtergelaten
waarom laten wij het telkens toe
dat iemand sporen achterlaat
het vervagen van kracht
terwijl ik - ja ik -
kruip door stof
glimlach naar boven
en bewezen heb
dat ik de kracht bezit
het hoeft niet meer
spoedig is al te laat
de boot gemist
hart verregent
Reacties op dit gedicht
| flores: | Zaterdag, juni 10, 2006 00:50 |
| Hey, deze is wat triestig..zoals ik dit ervaar. Een klein knuffeltje dan maar;) Liefs..(ik kan best aardig zijn hoor) |
|
| m@rcel: | Vrijdag, juni 09, 2006 18:15 |
| heel mooi verwoord en geschreven Liefs m@rcel |
|
| eye witness: | Vrijdag, juni 09, 2006 15:28 |
scientist: doe ik dus ook niet meer vanaf heden!!! x |
|
| *helmine*: | Vrijdag, juni 09, 2006 14:44 |
| idd! ;) |
|
| scientist: | Vrijdag, juni 09, 2006 13:48 |
| Wie zegt dat je moet kruipen? Opstaan! ;) | |
| Amon: | Vrijdag, juni 09, 2006 13:36 |
| ik heb er geen kracht meer voor...:) | |
| Mathilde: | Vrijdag, juni 09, 2006 13:32 |
tja... een zwemvestje zal wel niet echt helpen :s watertrappen maar! ;) kus |
|
| de nifter: | Vrijdag, juni 09, 2006 13:28 |
| och, gaat er niet nog een pontje voor de laatkomers? | |
Over dit gedicht
| Auteur: eye witness | 
|
|
| Gecontroleerd door: michris | ||
| Gepubliceerd op: 09 juni 2006 | ||
| Thema's: | ||