Toe
Een stop erop, het is niet meer
te stuiten. Een lichaam vol herinnering.
Dit deel wil ik aan niemand geven
jawel sleur het eruit, kom toe
trek mij open, heel dicht
ik zou zo graag willen huilen
Reacties op dit gedicht
| Scatterbrain: | Maandag, juni 12, 2006 18:14 |
| "trek mij open, heel dicht" geweldig paradoxaal |
|
| Het Gejefte: | Zaterdag, juni 10, 2006 05:54 |
| Ik kan gewoon niet onder woorden brengen hoe ongelooflijk kanp jij soms schrijft. Deze is onwaarschijnlijk mooi. |
|
| Mathilde: | Vrijdag, juni 09, 2006 21:19 |
wow... zoals als jij een gevoel weet over te brengen. geweldig! |
|
| appeltje: | Vrijdag, juni 09, 2006 15:44 |
| heel erg mooi neergezet, sluit je aan en laat het eruit.. liefs appelje |
|
Over dit gedicht
| Auteur: Zilke | 
|
|
| Gecontroleerd door: Innerchild | ||
| Gepubliceerd op: 09 juni 2006 | ||
| Thema's: | ||