Ben het beu, school, thuis gewoon het leven...
Ik ben ten einde raad.
Elke dag opnieuw, ruzie, woordwisseling, wenen...
Wat men vader me heeft aangedaan kan ik niet vatten en het verleden loslaten kan ik ook niet.
Ik blijf thuis speciaal voor men mama.
Maar er zal een dag komen dat alles teveel word en dat ik alles eruit gooi.
Ik heb me een paar maanden geleden gesneden, maar dat doe ik niet meer voor iemand heel speciaal, als hij er niet was zou ik er al lang niet meer geweest zijn.
Dan had ik wel doorgesneden.
Men stiefvader weet niet wat hij mij allemaal aandoet, de neerdalende kritiek, ben ik echt beu!
Maar ik ga mij niet laten doen.
Als er nu nog maar iets gebeurd ben ik weg! en dat weet men mama ook wel...
Ik ben gewoon moe en kapot!
Waarom leef ik nog?