Wat niemand om mij heen begrijpt...
Mijn leven viel in slaap
een maand of zes gelee
Toen je wegliep uit mijn zicht
deed ik mijn ogen dicht...
Met dromen slijt ik nu mijn dagen
elke minuut probeer ik alles
om maar niet te hoeven voelen
om maar niet deze pijn te hoeven dragen...
Ik huil van binnen dag en nacht
kan geen stap meer bedenken
Niets geeft mij nog even kracht
mensen om mij heen
een leuke kant van mij te schenken
Jij bent ver weg van hier
en niemand wil mij begrijpen
Dat ik geen andere liefde
meer wil vinden...
Me nooit meer zo...
aan een ziel wil gaan binden
Ik vecht om te leven
met maar een enkele reden
Dat de toekomst
ons terug samen brengt
en ik nu niet voor niets
heb gestreden...
Wat niemand om mij heen begrijpt,
is de liefde die ik niet kan vergeten
Waar niets in dit leven omheen kan,
een feit alleen door mij
als waarheid te zien...
En ooit zal iedereen dat weten....
Reacties op dit gedicht
| sunset: | Dinsdag, juni 20, 2006 16:06 |
| Zo diep verlangend hopend dit ... Ik wens je succes maar, liefde laat zich niet dwingen. Liefs en fijne dag, sunset |
|
| Aquarel: | Dinsdag, juni 20, 2006 13:42 |
| Wat triest en zo jammer, dat de prachtige ervaring je niet helpt door te gaan. Puur gemis, voelbaar verwoord. Groetjes, Aquarel |
|
Over dit gedicht
| Auteur: Davut de Laat | 
|
|
| Gecontroleerd door: Sunflower | ||
| Gepubliceerd op: 20 juni 2006 | ||
| Thema's: | ||