Verdriet.
Kijkend naar de spiegel,
Naar het meisje met zoveel pijn.
Haar mascara is uitgelopen, haar ogen zijn klein.
Alles door haar verdriet.
En niemand die het ziet.
Ze fluistert dat het niet meer gaat,
Dat ze er weer alleen voor staat.
Ze wil zo niet meer verder,
Ze wil weg uit deze vreselijke nachtmerrie.
Ze laat zich vallen op de grond,
En stopt de pillen in haar mond.
Langzaam zakt ze in elkaar.
En nooit meer hebben ze nog wat gehoord van haar..
Reacties op dit gedicht
Over dit gedicht
| Auteur: E.L | 
|
|
| Gecontroleerd door: christina | ||
| Gepubliceerd op: 20 juni 2006 | ||
| Thema's: | ||