Zomaar

Zomaar ging het niet,
je deed gewoon daarvoor al verdriet.

Zomaar zonder een reden,
begon je mensen te slaan.
En als ze iets verkeerds deden,
konden ze gaan...

Zomaar weer gaan huilen,
gewoon voor de aandacht.
Weer één van je valkuilen,
die problemen die jij met je meebracht.

Zomaar weer gaan slijmen,
denken ons bij elkaar te lijmen...
Dat het je gelukt is is gebleken,
want wij zijn niet meer te breken!

Nee, niet zomaar ben jij eruit getrapt,
het was gewoon je eigen schuld,
dat jij jezelf nu oplapt...

Geschreven door

�bOrgO*

Reacties op dit gedicht

�bOrgO* vindt het leuk als je reageert op dit gedicht Nog geen account bij Gedichten-Freaks? Vul hieronder je gegevens in om te registreren en laat gelijk een reactie achter.
Je schrijversnaam
Wachtwoord
wachtwoord nogmaals
E-mailadres

Over dit gedicht

Auteur: �bOrgO*
Gecontroleerd door: Innerchild
Gepubliceerd op: 20 juni 2006
Thema's: [Verlies]