Verdriet
Verdriet
een sterke ziel
begint te wankelen.
Door alle tranen
die maar niet naar buiten komen.
Tranen die maar blijven vallen
in dit gebroken hart.
Niet willen accepteren
dat de pijn steeds groter wordt.
Niet willen toegeven
dat ik hulp nodig heb.
Dat de pijn steeds meer overneemt,
dat ik geen controle meer heb
en me begeef in een zwart gat
dat steeds groter wordt.
een sterke ziel
begint te wankelen.
Door alle tranen
die maar niet naar buiten komen.
Tranen die maar blijven vallen
in dit gebroken hart.
Niet willen accepteren
dat de pijn steeds groter wordt.
Niet willen toegeven
dat ik hulp nodig heb.
Dat de pijn steeds meer overneemt,
dat ik geen controle meer heb
en me begeef in een zwart gat
dat steeds groter wordt.
Reacties op dit gedicht
| elze: | Woensdag, juni 21, 2006 22:19 |
| prachtig Lia,,,heb je weer de leestekens uit je naam gehaald? doekeltje elze |
|
| Simon ter Zee : | Woensdag, juni 21, 2006 20:47 |
| Een kleine troost misschien, ik blijf je lezen en zo af en toe laat ik een zonnebloem los op deze site! Groet, S.t.Z |
|
Over dit gedicht
| Auteur: Merle* | 
|
|
| Gecontroleerd door: benji | ||
| Gepubliceerd op: 21 juni 2006 | ||
| Thema's: | ||