sluit mijn ogen
sluit mijn ogen..
ik staar naar mijn hart..
moeilijk te vinden..
maar uiteindelijk gevonden..
en teleurgesteld..
hij is niet eens zo groot..
als ik dacht
en rood..
wie had dat bedacht
ik ga naar binnen..kom je zoeken..
maar waar moet ik beginnen..
zo donder..nergens licht
zucht,,wat een stilte..zelfs regen
ik kan er niet meer tegen..
ik dwaal maar rond..
maar ik kom je nergens tegen
nergens leven..
ik staar naar mijn hart..
moeilijk te vinden..
maar uiteindelijk gevonden..
en teleurgesteld..
hij is niet eens zo groot..
als ik dacht
en rood..
wie had dat bedacht
ik ga naar binnen..kom je zoeken..
maar waar moet ik beginnen..
zo donder..nergens licht
zucht,,wat een stilte..zelfs regen
ik kan er niet meer tegen..
ik dwaal maar rond..
maar ik kom je nergens tegen
nergens leven..
Reacties op dit gedicht
| klevertje 4: | Donderdag, juni 22, 2006 15:04 |
| Mooi hoor! Ik interpreteer je gedicht als een soort leegte die je omschrijft, is dat correct? Zo ja, mooi gedaan :)! | |
| Cheeke: | Donderdag, juni 22, 2006 14:56 |
| Cheeke: | Donderdag, juni 22, 2006 14:56 |
| Héél triest maar toch heel mooi verwoord! Liefs en sterkte, Cheeke |
|
Over dit gedicht
| Auteur: dviien,, | 
|
|
| Gecontroleerd door: maria | ||
| Gepubliceerd op: 22 juni 2006 | ||
| Thema's: | ||