als een verloren kind in de diepte
Ooit was ik een kind met blozende wangen en een lach die nooit verdween.
Als een zon ging ik door het leven.
Waar is nu dat kind dat ik zo nodig heb?
Waar is nu de zon die me verwarmt?
Alles lijkt dof en koud,
Stilaan stierf alle hoop af.
Gebroken als een riet door de wind,
vernield tot in mijn wortels.
Met lege ogen die prikken van zoute tranen
tuur ik in een eindeloze diepte.
Het enige wat ik kan is nog dieper vallen.
Houdt me vast!
Als een zon ging ik door het leven.
Waar is nu dat kind dat ik zo nodig heb?
Waar is nu de zon die me verwarmt?
Alles lijkt dof en koud,
Stilaan stierf alle hoop af.
Gebroken als een riet door de wind,
vernield tot in mijn wortels.
Met lege ogen die prikken van zoute tranen
tuur ik in een eindeloze diepte.
Het enige wat ik kan is nog dieper vallen.
Houdt me vast!
Reacties op dit gedicht
| Aquarel: | Vrijdag, juni 23, 2006 21:43 |
| Het blozende kind dat je toen was, zal vast nog ergens in je hart leven. Houdt je vast, er komen vast nog zonniger tijden. Knufje,Aquarel |
|
Over dit gedicht
| Auteur: snoopykate | 
|
|
| Gecontroleerd door: maneschijn | ||
| Gepubliceerd op: 23 juni 2006 | ||
| Thema's: | ||