als stilte decibellen vreet
als stilte decibellen vreet
ijlheid schiet door gaten ozon
zonlicht laag vertraagt
de lange bergen kruiend ijs
spanning kraakt
als stilte decibellen vreet
anonimiteit zijn naam vergeet
in desolaat strekt
tijd in eenzaamheid de
rekbaarheid het onderkoelde
traag beginnen van het leven
dna dat zich weer splijt
met dood ten spijt
elementen in verval
tot kernengloeiend ijzer
permafrost in barenspijn
gepokt met giftig gas
en hete geisers
overleven is zo dun
ultieme bakermat
entropisch groeien uit het niets
van cellen tot structuren
het is of was ineens
meer weet men niet
Gods toeval gaat lang duren
wil melker
27/06/2006
Reacties op dit gedicht
| elze: | Woensdag, juni 28, 2006 08:58 |
| gods toeval?...toeval is slechts een woord voor het ontkennen van het leven,,alles heeft zijn reden, zelfs die mug die jij en ik verplettert op onze autoruit laifs..elze |
|
| hiljaa: | Dinsdag, juni 27, 2006 19:39 |
| hier is het nog steeds niet stil!!! prachtig verwoord weer! knufliefs--hiljaa-- |
|
| poemgirlie: | Dinsdag, juni 27, 2006 18:13 |
| amai das mooi zeg! echt waar, ge zijt e talent! xxx |
|
Over dit gedicht
| Auteur: wil melker |  
|
|
| Gecontroleerd door: Innerchild | ||
| Gepubliceerd op: 27 juni 2006 | ||
| Thema's: | ||