ze trekken aan het beest
ze trekken aan het beest
vingers in mijn geest
ze trekken aan het beest
dat ik heb opgesloten
door mij is neergestoken
toen het me bedreigde
het bloed is nog niet opgeveegd
het sijpelt door in woorden
die me storen die vakjes
open maken van wat is geweest
die ik had afgesloten omdat
ze anders spoken mij dwingen
tot verkeerde dingen
onberedeneerde angst waarvoor
ik vlucht geen adem krijg
en radeloos de dood verzucht
alleen jouw hand maakt dat
ik land weer voet op aarde zet
jouw lippen bidden mijn gebed
wil melker
28/06/2006
Reacties op dit gedicht
| Cornelia.dvw: | Donderdag, juni 29, 2006 15:14 |
| Geeft het opgesloten neersgestoken beest een plekje. Ga verder met haar hand en haar lippen. Want zij is het waard om voor te leven.. Liefs, Cornelia |
|
| appeltje: | Woensdag, juni 28, 2006 18:41 |
| prachtgg:) liefs |
|
| Jannie Hoogendam: | Woensdag, juni 28, 2006 17:27 |
| Fraai gedicht, Wil liefs Jannie |
|
| Shingami: | Woensdag, juni 28, 2006 16:55 |
| Gweldig hoar :D | |
Over dit gedicht
| Auteur: wil melker |  
|
|
| Gecontroleerd door: Marina | ||
| Gepubliceerd op: 28 juni 2006 | ||
| Thema's: | ||