donker
ik heb geen woorden meer
ruik de smeulende damp
vertrapt, verschroeid
beroofd, bedrogen, vermoord
mijn borstkas opengehakt
mijn hart losgerukt
gespiesd, tentoongesteld
aan de verzuurden
laat het rotten in de zomerzon
wat moet je ermee in de hel
wat ik in overvloed had
gooide je terug in mijn gezicht
terwijl mijn hart voor je klopte
en niets ons tegenhield
vanaf nu ben ik een dwaallicht
maak dromen tot nachtmerries
en dagen somber ondraaglijk
een zoekende ziel
in dit verwerpelijke
oord van eenzaamheid
mijn hart koelbloedig koud gemaakt
mijn lijf ongewenst overbodig karkas
hoop op jouw liefde
bespottelijk genant voor een harteloze
ik dwaal verder
zoek het ritme van de donkere kant
ik mis je nu en voor eeuwig
Reacties op dit gedicht
| de nifter: | Vrijdag, juni 30, 2006 12:13 |
| moeilijk hoor. toch zeggen ze dat tijd heelt. maar da''s altijd achteraf gezegd | |
| sunset: | Vrijdag, juni 30, 2006 11:25 |
| Wat kan liefdesverdriet op het moment zelf zo intens dodelijk pijn doen. Maar, weet je, aan de horizon wacht al weer de liefde. Altijd. Liefs en knuf, sunset |
|
Over dit gedicht
| Auteur: Marlène | 
|
|
| Gecontroleerd door: Anastacia | ||
| Gepubliceerd op: 30 juni 2006 | ||
| Thema's: | ||