Kind

_{Twee handen om te spelen
Een mond om je liefde mee te delen}

_{Stralende ogen en een lach}

_{Vreugde brengen, elke nieuwe dag}

_{Voeten om te lopen
Verdriet om te kunnen hopen}

_{Voor een betere tijd}

_{Een mooie toekomst, meid

Ook liefde geven wij jou}

_{Tot jij op groeit, tot een vrouw
Tot jij op eigen benen kan staan}

_{Zullen wij, met je mee gaan

Welkom in het paradijs van God}

_{Dat jij heel gelukkig zijn mocht}

_{Welkom lief kind en haar kroost}

_{Heb elkaar in tijden van verdriet}

_{Als grootste troost...

* Naar aanleiding van de doop van mijn nichtje

Eline Lara}

Geschreven door

lara[17]

Reacties op dit gedicht

lara[17] vindt het leuk als je reageert op dit gedicht Nog geen account bij Gedichten-Freaks? Vul hieronder je gegevens in om te registreren en laat gelijk een reactie achter.
Je schrijversnaam
Wachtwoord
wachtwoord nogmaals
E-mailadres

CharLotte*:	Zaterdag, juli 08, 2006 12:14
Heeii.. mooi geschreven.. Dit is jou 1e gedicht op deze naam hè? Die andere zijn van emily? Klein vraagje, zou ik je mogen toevoegen op msn? Liefs..

*Lovely Rose*:	Maandag, juli 03, 2006 14:08
heej meiss, Mooi geschreven :) xxx

erased:	Maandag, juli 03, 2006 11:51
Heb haar niet gekend, maar hoop dat ze haar weg heeft gevonden. Ben er altijd voor je Eline..

QueenBee:	Maandag, juli 03, 2006 08:25
Wauw... mooi gedicht... :) Maar waarom heeft Eline hem niet zelf op internet gezet... of snap ik het niet...? :O Iig.. ik hou heel veel van jullie lieverds.. allebei!! :)Ik zal er altijd voor jullie zijn! hhvvjullie

little flower:	Maandag, juli 03, 2006 06:26
hou veel van je eline!!(K) ik zal er voor je zijn...

little flower:	Maandag, juli 03, 2006 06:23
het is dit keer echt he?:( ik kan het even niet meer bevatten... ik hoop dat dat kind een goed leven krijgt. angst en verdriet komen naar boven, ik wil ze niet toe laten om te weten wat ik heb gehoord... maar ze mag niet dood zijn! nooit, nooit van mijn leven! ik denk dat ze ons verlaten heeft... dat gevoel wordt tenminste steeds groter maar ik wil het niet toelaten, in de hoop dat ze stiekem toch bij is gebleven...

Over dit gedicht